
دانشمندان قرن نوزدهم ، خورشید را سرچشمه جویباری از ذرات ابر گونهای که در فضای بین سیارات روان است، میپنداشتند و بر این اعتقاد بودند که پدیدههائی چون فروغهای قطبی و طوفانهای مغناطیسی که اختلالاتی را در میدان مغناطیس زمین موجب میگردد. از برخورد ابر گونه مزبور با جو زمین پدید میآیند. xa0 xa0 این نظریه در سال 1900 بوسیله الیور لوچ انگلیسی چاپ و منتشر گردید و حدود سی سال بعد یعنی در سال 1932 جی. بارتلز خاطر نشان ساخت که ارتباطی میان طوفانهای مغناطیسی و فعالیت مشعلهای خورشیدی موجود نیست و احتمالاً این...
ادامه مطلب